ICE OLATE luchtkastelen

ICE OLATE luchtkastelen

Twee weken terug werd ik in de gang hierboven ineens overvallen door het bijna angstaanjagende geluid v/e boormachine die de onderkant v/d vloer grondig aan het perforeren was, The sound of Silence kwam heel even bij me op, maar, dit was vrij duidelijk een ontmoeting met The Sound of Etienne van Berlo. Hij was bezig aan z’n expo: ICE OLATE Luchtkastelen
Het isolement openbreken tot een plek waarin iedereen vrij kan ademen. Zijn werk is vooral het reageren op tal van bestaande en erkende constructies, dat zie je met name in de foto-bewerkingen heel letterlijk gebeuren. Er wordt een alternatief geboden, dat evengoed waar kan zijn, niet alleen in de vorm van een ‘illustrering’. En legt hiermee dus de nadruk enerzijds op de vervormbaarheid van onze alledaagse omgeving en daarmee dus ook zijn bestaande onwaarheid. en anderzijds het MOGELIJKE BESTAAN van een vooralsnog onwerkelijke omgeving.
BOORBOORBOORBOORBOOR
(het geluid van een boormachine breekt een opening/gat in de text) Gaten boren in het alledaagse beton, ten dienste van de ruimte. Zo zou ik deze expo zelf samenvatten, een doorzichtige constructie die rust op algemeen bekend alledaags bouwmateriaal dat, zichzelf, BEVRIJD van z’n eenduidige functie, laat zien.
En er simpelweg daardoor opeens EEN NIEUWE RUIMTE ontstaat. Een realiteit waarin een willekeurige steigerpijp evengoed een bouwsteentje is voor o.a. een onbegaanbare wenteltrap, die als ie uberhaupt al een functie zou hebben dit hoogstens het stoten van je hoofd aan het plafond zou zijn. Het ding (wenteltrap(of)steigerpijp(of)piepschuim etc.) wordt van zijn 1-duidige interpretatie bevrijd en laat zichzelf zien, iets dat nooit 1-duidig is, een materie die op tal van manieren, en vanuit tal van vormen van begrijpen KLOPT. een verandering van materialiteit
Er openbaart zich ineens de constructie zelf(die meerduidig/onduidig is) en daarmee dus ook het feit dat de denk-constructie waarin een ding alleen een 1-duidige functie heeft niets meer is dan, ‘een’ constructie, die veelal voorkomend het gevolg is van simpelweg een flut-concept. Een concept dat mogelijkheden beperkt, daardoor dat het teveel heersende ‘tal van mogelijkheden-systeem’ zich baseert op geprefabriceerde mogelijkheden die op zichzelf toch weer allemaal 1-duidig zijn. Oftewel ‘dit’ systeem is niets meer dan een mistige sluier die de platheid van zijn eigen constructie openbaart. DAAR is duidelijk en terecht behoefte aan ruimte, en klopt het dus als een deur, of raam, of tiet, of pantoffel, etc. dat de tredes van een trap van piepschuim zijn.
(Het ‘tal van mogelijkheden-systeem’ , gebaseerd op veel voorkomende alledaagse constructies die zogenaamd ruimte bieden, omdat, in dit systeem worden je geen mogelijkheden geboden, er wordt je juist steeds weer opnieuw een 1-duidige functionaliteit aangereikt, alleen, in een dusdanige overload, dat het LIJKT alsof je vrijheid ervaart, terwijl, in dit moment ben je een vlieg die geklemd zit in het web en zijn lot/ zijn begrijpen van vrijheid en ruimte laat bepalen i.p.v. zelf bepaalt en in dat geval opkomt voor het eigen begrijpen en het bestaansrecht daarvan in algemene zin ) (advies) De voeding aan een dergelijk systeem zoveel als mogelijk beperken/ dit onderuit halen/ ten opzichte hiervan een humaner licht laten zien.
Dat laatste gebeurt hier.
CITAAT; Kilgore Trout: “Only when free will kicked in again could they stop running obstacle courses of their own construction.