© Etienne van Berlo

Maquettes

Beton is het hedendaagse grootproduct, die onze openbare leefomgeving doet transformeren tot een fundamenteel ravijn.
Dit betontijdperk biedt kansen om een meer individualistische en functionele bouwstijl toe te passen, waardoor men zich ook in een vertechniseerde omgeving kunstzinnig benaderd en aangesproken kan voelen.
Men moet zich maar eens voorstellen dat ieder bezinestation, ieder vliegveld. ieder warenhuis een andere architectonische gebarentaal zou spreken. In plaats van de massale uniformiteit van de modernistische stedenbouw, waar de mens lijkt te verdwijnen in het bruisende verkeer in de ravijnen tussen de steeds groter wordende gebouwen, idealiseer ik in mijn maquettes een leefomgeving die vorm en ruimte ademt.

Sinds mijn afstuderen ben ik bezig met verschillende autonome onderzoeken omtrent onze publieke ruimte, onder andere met maquettes, fotobewerkingen en guerilla interventies. Ik ben kritisch ten aanzien van de eenzijdige invloed van mijn alledaagse, eentonige straatbeeld en de gebruiksvoorwerpen die zich hierin bevinden. Vanuit mijn ogen wordt de weerspiegelde openbare ruimte als een hard, formeel en wit gekleurd bouwmodel waargenomen. Vanachter een beleidsbureau zijn onder andere standaard witte lantaarnpaaltjes 3D uitgeprint, op werkelijke grote gedupliceerd en systematisch door een copy-paste-methode in mijn openbare ruimte geplaatst. Door dit ontwerp van een blanco wit bouwmodel, wil ik vanuit logisch gevolg daarop verder bouwen. Ik ben geïnspireerd door het idee dat ik weliswaar steeds meer te zien krijg, maar steeds minder ervaar. Sinds de wederopbouw van de jaren ‘50 is een nieuw tijdperk aangebroken. Grote euclidische vormen van leeg beton vullen het blikveld. Ze schreeuwen en zijn tegelijkertijd stil. Als spelende mens, zie ik één helft van onze openbare ruimte met alle plezier vastgesjord aan wetmatigheden en als tegenhanger een losse cultuur hierin verweven.